ఈ వెనెజూలా సినిమా నాకు ఒకపట్టన తలకెక్కలేదు. ప్రతిసారీ ఏదో ఉంది అనిపిస్తూ అంతలోనే ఏమీలేనట్లు సాగిన కథనం ఈ సినిమాకి ప్లస్సో మైనస్సో తెలీలా. 1960లలో అక్కడి కమ్మ్యూనిస్ట్ గొరిల్లాల జీవన నేపథ్యంగా సాగిన కథని భిన్న కోణాల నుంచి చూపే ప్రయత్నం చేశారు. అయితే ఈ కథనం విభిన్న కాలరేఖలపై సాగడం నాకు గజిబిజిని మిగిల్చింది. కానీ కొన్ని వ్యక్తీకరణలు బాగున్నాయి. వెపన్స్ దాచుకున్న వారిని ప్రత్యేకమైన కార్టూన్లతో చూపడం, బుల్లెట్ గాయం అయిన వ్యక్తిని ఎర్ర పువ్వులతో చూపడం మంచి వ్యక్తీకరణలు.
తమకు పేరు లేదంటూ చెప్పే చిన్నారుల ద్వారా పోరాట జీవితాలలోని ఒక అంశాన్ని బలంగా స్పృశించారు. అజ్ణాట యోధుల సంగతేమో కానీ ప్రతి రోజుయ ఒక నూతన వేషంతో, ఒక కొత్త ముఖాన్ని తగిలించుకునే మనకు కూడా పేరు లేకపోవటం సౌకర్యంగా ఉంటుందేమో అనిపింకింది. మరీ చెత్త సినిమా అని కాదు కానీ ....పర్లేదు ఒక సారి చూడొచ్చు.
No comments:
Post a Comment